Je bent aan t sparen voor een huis, droomt van een reis naar het land van de salsa, sigaren en rum. Maar plotseling veranderd alles. Je krijgt een pleegkind in huis, als jong werkend koppel. Beide fulltime taan het werk, grootouders die allemaal nog voltijds werken. Wat nu gezongen? Met dat probleem zaten wij ook plotseling. Want momenteel ben ik nog thuis door een auto ongeval, maar dat zou toch moeten veranderen in het kort.
Dus begon de jacht op een crèche. Het leek echt een onbegonnen klus. Ja hoor, we hebben plaats vanaf september, 2012! Misschien met wat geluk komen er plaatsen vrij in januari of april, maar u staat nu onderaan de wachtlijst. Dat waren de standaard antwoorden. Daar zit je dan, je bent niet zwanger geweest, krijgt ineens een kind in de schoot geworpen en er is geen opvang. Veel begrip van mijn werkgever moest ik niet verwachtten, die eiste al dat ik zo snel mogelijk kwam werken, laat staan dat ik kan verkopen om van thuis uit te werken...
Twee weken geleden onze stoute schoenen aangetrokken en naar een crèche niet ver van ons gegaan. Zoals zoveel op dit blog, kunnen we omwille van privacy redenen, geen naam van de crèche geven. Onze situatie uitgelegd, hem ingeschreven en naar KAOS gebeld. Zij gingen ook nog naar een oplossing zoeken.
Een van de weinige privileges die je als pleegouder hebt; een crèche vinden is niet zo een onbegonnen zaak als het eerste leek. Je moet wel aan de juiste touwtjes trekken. En soms eens heel hard aan de boom schudden. Uiteindelijk kregen we op 29 augustus het bericht dat er vanaf 1 september plaats zou zijn voor Bart in de crèche die we echt wilden.
Nu begint ons door te dringen hoe complex het allemaal is. De 'leidinggevenden' en de begeleiders van zijn groepje weten dat wij de tante en nonkel zijn. Maar de andere weten dat niet. Dus 's morgens is het: 'zeg je dada tegen de mama en papa?' en 's avonds is het 'daar is de mama'. We gaan aan het mama-en-papa-concept een ander betekenis moeten geven, want anders is Bart altijd de vreemde eend in de bijt.
Wat je wel hebt is die ouderlijke bezorgdheid en trots. Je weet dat hij daar goed zit, maar je hartje doet toch een beetje pijn als je hem moet achterlaten. Toen ik em 's avonds ging halen met de fietskar, zag je ook dat ie je gemist had. Dikke knuffel tot gevolg. Dan mag je nog een ijskikker zijn, smelten doe je! Het heen en weer boekje van de crèche is ook een ego strelend iets. Zijn dag en info worden allemaal bijgehouden en er wordt heel veel info over en weer geschreven. Na het dagverslag te leven, werd ik overvallen met een soort ouderlijke trots...
Pleegouder zijn, t is echt iets mooi...
- Posted using BlogPress from my iPad
infomomenten voor kandidaat- onthaalouders Regio Antwerpen
10 jaar geleden